Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Η άστατη ζωή της κυρίας Ελευθερίας

Η κυρία Ελευθερία έμενε στην διπλανή μας αυλή.

Εκείνον τον καιρό τα σπίτια στην Αθήνα είχαν ακόμα αυλές .

Με το ένα μάτι διάβαζα και με το άλλο περίμενα να βγει η κυρία Ελευθερία να απλώσει τα ρούχα της.

Εξαιτίας κάποιας σκοτεινής συνωμοσίας των δυνάμεων της φύσης, ουδέποτε ο άνεμος σήκωνε το φουστάνι της κυρίας Ελευθερίας πέραν ενός κρίσιμου ορίου.


Για κάποιο ανεξήγητο λόγο , επίσης, η μάνα μου, «βρώμα» την ανέβαζε , «του σχοινιού και του παλουκιού» την κατέβαζε. Κάποια φορά, δε, την αποκάλεσε και «καραπουτανάρα».


Παρά ταύτα ανάμεσα σε μένα και στην κυρία Ελευθερία υπήρχε μια γλυκιά ροζ ατμόσφαιρα. Θυμάμαι (ως τώρα νάταναι) που μια φορά έπεσα εκεί που παίζαμε στο δρόμο , σηκώθηκα κλαίγοντας να πάω σπίτι μου και έπεσα πάνω στην κυρία Ελευθερία . Μου έβγαλε με προσοχή ένα πετραδάκι που είχε σφηνωθεί στο ματωμένο μου γόνατο , μου χάιδεψε το πόδι , μου χαμογέλασε και μου είπε να πάω σπίτι μου να μου βάλει η μάνα μου ιώδιο. Εν τω μεταξύ εγώ είχα βυθιστεί ανάμεσα στα στήθη της που για έναν επίσης ανεξήγητο λόγο ουδέποτε μπορούσες να δεις πέραν ενός ορισμένου βάθους.


Η κυρία Ελευθερία έμεινε για πάντα κάτι το μυστηριώδες και απλησίαστο. Δεν θυμάμαι πλέον το πρόσωπο της . Τα υπόλοιπα τα θυμάμαι, νομίζω .


Η κυρία Ελευθερία (καθώς λένε αυτοί που ξέρουν) υπήρξε σαν κάτι ανάμεσα στον μύθο και στην πραγματικότητα , δηλαδή, πολύ κοντά στην απόλυτη αλήθεια.


Το βιντεάκι που επισυνάπτω στο post το έφτιαξα έχοντας στην σκέψη μου τον την Εύη( και το Χρήστο) , την φίλη μου την Coerdia (και τον Γιάννη) , και τον Μανώλη Ρασούλη . Είναι και οι τρείς σε ενδιαφέρουσα.

Καλή Λευτεριά αδέλφια.


Το τραγούδι είναι το ” se ti tagliassero a pezzetti “ του Fabrizio de Antre που, προφανώς, είχε και αυτός ανάλογη εμπειρία με μια signora Liberta).
Η μετάφραση (η πρώτη εν Ελλάδι παρακαλώ) και το μοντάζ είναι εμού του ιδίου.

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!

Δεν αντέχουμε άλλο!
Μέχρι που θα φτάσετε επιτέλους!
Δοκιμάζονται οι αντοχές και τα όρια του εργαζόμενου , του μικρομεσαίου του συνταξιούχου.
Δεν το καταλαβαίνετε επιτέλους;
Οι άνθρωποι του μόχθου δεν αντέχουν άλλο.
Αν συνεχισθεί αυτή η κατάσταση θα οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις .
Κινδυνεύει η κοινωνική συνοχή .
Σταματήστε πριν είναι πολύ αργά.

Χθες διαβάσατε το τρίτο κατά σειρά δραματικό διάγγελμα του Διαχειριστή Βαγγέλη. Απευθυνόταν σε σας , στις ακόλαστες και ξετσίπωτες «φυτίτριαις» του 1ου ορόφου που αναστατώνετε την πολυκατοικία μέσα στα άγρια χαράματα.
Ειδικά εκείνη με τους αλλεπάλληλους (τάχαμου-τάχαμου) οργασμούς. Αλλά και η άλλη , η Νεοδημοκράτισσα στο βάθος του διαδρόμου (ξέρει αυτή …. «και α! και ου! και Δαπνουδουφουκού…»).

Θορυβώδεις και άσχετες «φυτίτριαις» !

Υπάρχουν και άλλοι τρόποι ερωτικής συνεύρεσης. Πιο ενδιαφέροντες και διακριτικότεροι. Αλλά που να μάθετε τέτοια πράγματα στα κωλοχώρια της Κομοτηνής και των Γρεβενων;

Ακούστε λοιπόν για να μην περάσετε εντελώς τράνζιτο από τον πολιτισμένο κόσμο.

Α. Πόντα ντιλέτο (το παραδοσιακό) Και ξεκούραστο και αθόρυβο και απολαυστικό . Αν σας παραπονεθεί ο χλεχλές ότι κουράζεται μπορείτε να του αντιτείνετε «..δεν θα ρίχνεις και μπετά αύριο!»).

Β. Σόρδολο Αμπιτάντε (το ρομαντικό). Εξίσου αθόρυβο και ιδιαίτερα δημοφιλές στις περιοχές που βρέθηκαν στο παρελθόν sotto controllo Veneziano.

Γ. Σεσάντα νόβε , σάλτο αλιμπαρτάρε ( το θεϊκό). Κάι αθόρυβο, εκ των πραγμάτων, και ξεκούραστο και πολυοργασμικό.

Ξεστραβωθείτε! Και να μην σας ξαναπιάσω αδιάβαστες!

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Δε μασάμε

Ναι!
Μέσα στο γενικό χαμό, επιστρέφω.

Ποιός γνωρίζει (άραγε) ότι η συγκεκριμένη σκηνή της πασίγνωστης χολυγουντιανής ταινίας που μάγεψε μικρούς και μεγάλους γυρίστηκε στον Απραό;