Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Αναχωρητής




Φεύγωωωωωω!!!!!!!

Για χάρη της θα γίνω αναχωρητής.

Η οικονομική κρίση και η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας δεν με αφήνει ασυγκίνητο.
Δεν είμαι αναίσθητος.
Είναι, όμως, ένα απλό κρυολόγημα μπροστά στην ηλικιακή κρίση που περνώ εγώ.

Στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη περάματος να πάει να κάνει Γιορτές η Αλέκα (εκεί που έχασε και δύο τα εκατό). Εγώ, είμαι αριστεριστής, ρεβιζιονιστής, αναρχοσυνδικαλιστής, απολωλός πρόβατο, υποκύπτω στο «αυθόρμητο» και…Φεύγωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν είμαι εδώωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Με περιμένειειειει!!!!!!!!!!!!!

Την γνώρισα το καλοκαίρι και με κάλεσε στο χωριό της για να με φιλοξενήσει.
Έχει αφιερώσει τον εαυτό της στον Θεό .
Βοηθάει τους συνανθρώπους της και έχει πάρει μέρος σε διάφορες καμπάνιες για την πείνα, την δίψα, την αϋπνία, το ζάχαρο, τις γούνες, την εξαφάνιση της πολικής αρκούδας , την κακοποίηση των γυναικών κλπ.
Μια Joan Βaez στη μέση του πουθενά.

Το ντό ματζόρε που πιάνει δεν είναι τυχαίο. Ξέρει ότι είναι η αγαπημένη μου συγχορδία. Το έπιασα το υπονοούμενο.

Μην σας ξεγελά το χίπικο σταυρουδάκι. Μιλάμε για φοβερά παθιασμένο άτομο.

Είναι ασυγκράτητη!

Θα το ρισκάρω.

Ελπίζω να γυρίσω πίσω αρτιμελής .

Το νου σας, όσο θα λείπω, μην κάψετε την πόλη με τα λαμπιόνια που έχετε βάλει .

Τάκη μην ξεχνάς να μου ταΐζεις τους γάτους. Η Ροζίνα δεν τρώει κροκέτες .
Ο Blacksmith είναι κρυωμένος μην τον αφήνεις πολύ ώρα έξω.

Θα βρω τρόπο να επικοινωνούμε, μωρά μου.

Καλές γιορτές και ευτυχισμένος ο νέος Πάσχας .

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Μαύρο πιπέρι

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ήταν ένα φτωχόπαιδο που ζούσε στο Λαγκαδά.
Μικρός έπιασε δουλειά σε ένα κτήμα και έδιωχνε τα πουλιά με ένα κλαρί για να μην τρώνε τα σπαρτά.
Αργότερα γράφτηκε στην σχολή αξιωματικών του Οθωμανικού στρατού και έγινε χαμηλόβαθμος αξιωματικός .
Υπηρέτησε σε διάφορες περιοχές της ,υπό συρρίκνωση, Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Συνδέθηκε με μια οργάνωση που οραματιζόταν την αντικατάσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με ένα σύγχρονο, δυτικού τύπου αστικό κράτος.
Όταν η συρρίκνωση της πάλαι ποτέ πανίσχυρης Οθωμανικής αυτοκρατορίας έφτασε σε οριακό σημείο, ο Μουσταφά οργάνωσε από τα βάθη της Ανατολίας πραξικόπημα.
Όρισε την Άγκυρα ως πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους , συγκέντρωσε στρατό. Καθάρισε τους Αρμένηδες που τον απειλούσαν από βορρά . Έθεσε υπό τον έλεγχο του τις κουρδικές επαρχίες νοτιοανατολικά και έριξε στη θάλασσα τους Έλληνες που είχαν εισβάλει (με τις πλάτες των μεγάλων δυνάμεων) από δυσμάς .
Εν συνεχεία φόρεσε κουστούμι (αν και του πήγαινε πολύ η πανέμορφη στολή των Γενίτσαρων) , έμαθε βάλς και άλλους δυτικοευρωπαικούς χορούς , εισήγαγε το λατινικό αλφάβητο στην Τούρκική γλώσσα , κατάργησε τον φερετζέ και την μαντίλα , έδωσε ψήφο στις γυναίκες , τις έστειλε στο σχολείο και τέλος ξούρισε και το μουστάκι του .

Α ! ξέχασα ! Δημιούργησε και τον Τούρκικο στρατό ως κράτος εν κράτει .
Για τον φόβο των Ιουδαίων.

Μεγάλη μορφή! Από αυτές που γεννάει η Ιστορία στις μεγάλες καμπές της.

Αξίζουν, όμως, τόσο αίμα όλα αυτά άραγε;
Αποκαταστάθηκε η αξιοπρέπεια του «Μαύρου πιπεριού»;
Κάποιου άλλου γείτονα, έστω;
Διασώθηκε ένας πολιτισμός που κινδύνευε με αφανισμό;

Θα μου πείτε: « έκανε ένα βήμα μπροστά η κοινωνική εξέλιξη».

Πολύ αίμα, βρε αδελφέ, για μια αμφιλεγόμενη κοινωνική εξέλιξη!


Αν αξίζει κανείς να πεθάνει, είναι για την αξιοπρέπεια του (εφόσον το αποφασίσει αυτός)…….…..και για την καρδιά ενός «μαύρου πιπεριού» που σηκώνει το λα στην εβδόμη.

Όχι γκρίνια

Η αχίλλειος πτέρνα μου

Όλα τα άλλα τα αντέχω.

blacksmith

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Περί πραγματικής πραγματικότητας


Εάν η «πραγματική πραγματικότητα» έχει γίνει ανυπόφορη μην απελπίζεσθε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ξεφύγετε.
Ένας τρόπος είναι να την αντιμετωπίσεις φιλικά. Να πεις, δηλαδή, «έτσι είναι τα πράγματα ,βρε αδελφέ, ας πορευτούμε όπως μπορούμε».
Αυτήν την μέθοδο την ακολουθούν πολλοί και έχει εξαιρετικά αποτελέσματα.
Ένας άλλος τρόπος είναι η προσφυγή στις ουσίες (και οινοπνεύματα) . Πρόκειται για μια προσπάθεια δραπέτευσης, αργή μεν, αλλά με σίγουρη κατάληξη.
Ένας, επίσης, δοκιμασμένος και γρήγορος τρόπος είναι η αυτοκτονία. Πρόκειται για την πιο αποτελεσματική λύση . Εάν υπάρξει πρόβλημα, υπάρχουν εταιρείες που αναλαμβάνουν (με το αζημίωτο βεβαίως) την «τελική λύση».
Μπορείς, επίσης, να κατασκευάσεις μια «μη πραγματική πραγματικότητα» και να ζήσεις εξ’ ολοκλήρου εντός της (και εντός του ψυχιατρείου βεβαίως).
Υπάρχει, ωστόσο, και η μέθοδος που ακολουθώ εγώ. Κηρύσσεις, δηλαδή, τον πόλεμο στην «πραγματική πραγματικότητα» και ευελπιστείς ότι θα τα καταφέρεις να κατασκευάσει μια άλλη «πραγματική πραγματικότητα» που να σου αρέσει (λέμε τώρα!).
Δουλειά για βουρλισμένους , δηλαδή.

Πιο εύκολα, όμως, μπορείς να κατασκευάσεις μια «μη πραγματική πραγματικότητα» και να πηγαινοέρχεσαι .
Αυτή η τελευταία είναι η πιο δημοφιλής μέθοδος και σε αυτήν θα αναφερθούμε στο σημερινό μας post.

Ο Πρίγκιπας της τελευταίας μεθόδου είναι ο Γαλάζιος Άγγελος, η αλλιώς, Angelo Azzuro, όπως είναι γνωστός στα μέρη μας.
Πρόκειται για κατευθείαν απόγονο του Δόν Κιχώτη.
Όπως είναι γνωστό από το τελευταίο κεφάλαιο του πασίγνωστου μυθιστορήματος , αυτός ο μακρινός μας πρόγονος απεβίωσε αμέσως μόλις παραδέχθηκε την αποκλειστική και νόμιμη ισχύ της «πραγματικής πραγματικότητας».
Ενώ, λοιπόν, όλα φαίνονταν να είχαν χαθεί , ξάφνου εμφανίζεται ο Άντζελο.
Ποιος είναι ο Άντζελο;
Έλα ντε!
Πρόκειται για έναν από τους τελευταίους δημοσίους υπαλλήλους με συνείδηση της αποστολής τους . Εκτελεί καθημερινά τις υποχρεώσεις του έναντι της υπηρεσίας με υποδειγματικό τρόπο. Με ευθύνη έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Xειρίζεται τις υποθέσεις που του αναθέτει η υπηρεσία μέχρι κεραίας.
Αυτά συμβαίνουν , βεβαίως, στην «πραγματική πραγματικότητα» , γιατί αμέσως μετά περνάει απέναντι . Εκεί τον περιμένουν κατάσκοποι Ιταλοί, Ρώσοι, Αμερικάνοι με εξελιγμένα όπλα , εξωγήινοι εισβολείς με θανατηφόρες ακτινοβολίες, υποβρύχια τσέπης.
Τον καταδιώκουν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται τίποτα. Τρέχει να κρυφτεί και να αποφύγει τις ακτίνες λέιζερ. Καταφεύγει στις τουαλέτες της καφετερίας η στo γραφείo του διοικητή της πυροσβεστικής. Φοράει ειδικά θωράκια από αλουμινόχαρτο περιτυλίγματος (μέσα από τα ρούχα) για να γλυτώσει από τις ακτινοβολίες. Αποφεύγει τους φωτογράφους. Κρύβεται σε μυστικές κρύπτες και ανασυντάσσει τις δυνάμεις του. Αξιολογεί με σοβαρότητα τις πληροφορίες των μυστικών του συνεργατών. Ετοιμάζεται για μια τελική αναμέτρηση όπου θα κριθούν όλα.
Κάπου εκεί εμπλέκεται και η Δουλτσινέα, δουλεύει σε κατάστημα γυναικείων εσωρούχων, την αγαπά, θέλει να την παντρευτεί και να ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι αλλά την στιγμή που της κάνει την πρόταση, εκείνη εξαγοράζεται από γνωστό (και διεφθαρμένο) πολιτικό στέλεχος και περνάει μια βραδιά μαζί του σε πολυτελές ξενοδοχείο ξεκοκαλίζοντας τα «πακέτα» γνωστού σκανδάλου.

Έτσι ονομάζεται η χυλόπιτα στον κόσμο της «μη πραγματικής πραγματικότητας» .

Όλες οι δυνάμεις του κακού εναντίον του. Και αυτός, μόνος, με μια ομάδα πιστών συνεργατών του θυσιάζεται και-η αχάριστη κοινωνία- δεν του το αναγνωρίζει.
Αλίμονο αν του πεις ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματα της φαντασίας του. Δεν θα σου ξαναμιλήσει .

Σας φαίνονται απίστευτα όλα αυτά;
Ελάτε τώρα!
Λίγο ως πολύ έτσι λειτουργεί ο κόσμος μας . Με άλλα σενάρια, ίσως, περισσότερο αποδεκτά και αληθοφανή, αλλά έτσι ακριβώς!

Είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να αντέξεις.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Θα ασκητέψω