Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Κάγκελα παντού!

"Ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Δηλαδή πολύ κοντά στην "απόλυτη" αλήθεια".

Διδακτικά παραμύθια για το τέλος της προιστορίας.

Οι επτά Ιππότες της κολάσεως και ο μικρός πρίγκιπας .

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Foggy dew

St. Patricks Day,

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη θρησκευτική και εθνική γιορτή της Ιρλανδίας προς τιμή του προστάτη αγίου της χώρας St. Patrick (385-461μ.Χ).
Αν και οι εορτασμοί της ημέρας επιτελούνται από πολύ παλιά η γιορτή στο θρησκευτικό ημερολόγια παγιοποιείται κατά το 17ο αιώνα.
Η πρώτη παρέλαση, χρονολογείται το 1761 στη Βοστόνη. Οι μεγαλύτερες παρελάσεις σήμερα σημειώνονται στη Νέα Υόρκη με πάνω από 1.000.000 άτομα να παρακολουθούν.
Στα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τη δεκαετία του 70 ίσχυε νόμος ποτοαπαγόρευσης για τη γιορτή ενώ από τη δεκαετία του 90 στο πλαίσιο της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης της χώρας που πλέον αναφέρεται σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, η Ιρλανδική κυβέρνηση αναδεικνύει το Ιρλανδικό στοιχείο της χώρας μέσω της γιορτής και καθιερώνει το St. Patrick’s Festival.
Ξεκινώντας από μονοήμερο εορτασμό σήμερα πλέον το φεστιβάλ διαρκεί πέντε ημέρες.

Κύρια χαρακτηριστικά του εορτασμού είναι το πράσινο χρώμα, οι παρελάσεις, η ιρλανδική μουσική και πολύ αλκοόλ.
Ίσως η κατανάλωση του αλκοόλ να συνδέεται με προχριστιανικούς εορτασμούς του Βάκχου (θεός του κρασιού) οι οποίοι επιτελούνταν κατά τις 15 και 16 Μαρτίου.
Το πράσινο που τόσο συχνά συνδέουμε με την Ιρλανδία δηλώνει τον Gaelic τρόπο ζωής και παραπέμπει στο τριφύλλι, σύμβολο εθνικής συνείδησης της χώρας για πολλά χρόνια αλλά και σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε από τον St. Patrick για να εξηγήσει την έννοια της Αγίας Τριάδας στους προ-Χριστιανούς....


foggy dew
πρόκειται για ένα παραδοσιακό ιρλανδικό τραγούδι, οι στίχοι του οποίου αναφέρονται στην Ιρλανδική επανάσταση που έγινε το Πάσχα του 1916. Η επανάσταση οδήγησε στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της χώρας 1919-1921 και στη σύσταση του Ιρλανδικού κράτους 1922. Είναι ουσιαστικά ένα τραγούδι που προτρέπει τους Ιρλανδούς να αγωνιστούν για την ελευθερία τους και όχι για τους ξένους (Αγγλικούς) πολέμους. O Cathal Doyle αποδίδει τους στίχους στον Canon Charles O'Neill, εφημέριου της περιοχής Kilkoo και αργότερα του Newcastle κατά το 1919 ενώ η διασκευή της μουσικής ,σύμφωνα με ένα παλαιό χειρόγραφο, αποδίδεται στον Carl Hardebeck.



παραθέτω video με μία από τις αγαπημένες μου εκτελέσεις του κομματιού από Sinead o' Connor και Chiftains.

Το post επιμελήθηκε η Morgana (η μάγισσα μας).

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Μια «τριλογία» για το hip-hop

Μέρος τρίτον

Το πάρτυ

Μια μέρα πριν το πάρτυ ο Παναγιωτάκης έβαλε ανακοίνωση στην είσοδο και ανακοίνωνε ότι το πάρτυ θα αρχίσει στις 8οομμ και θα τελειώσει στις 12οομμ και ζητούσε προκαταβολικά συγνώμη για την ενόχληση.

Την ίδια στιγμή, ο «διαχειριστής Βαγγέλη» πήρε ένα –ένα τα διαμερίσματα και ψιθύριζε ότι στον «Δεύτερο» απόψε θα γίνουν «όργια».

Όταν μου χτύπησε την πόρτα και μου είπε τα περί οργίων του απάντησα .
«Αυτό είναι ανήκουστο!»
«Ντροπή!»
«Εμείς δηλαδή γιατί δεν έχουμε ειδοποιηθεί?»
«Στο πηγάδι κατουρήσαμε?»

Στις 8οομμ ακριβώς κτυπάω το κουδούνι του Παναγιωτάκη και μου ανοίγει η Μάμα .
Το σαλόνι είναι όλο άδειο από έπιπλα και σε μια γωνιά έχουν εγκαταστήσει τα μηχανήματα .
Μου φέρνουν με κάθε επισημότητα μια μπύρα σε κουτάκι κάθομαι σε μια γωνιά και παρακολουθώ διακριτικά .
Μου λένε και δυο τραγούδια των active member που ξέρουν ότι μου αρέσουν και συνεχίζουν με τα δικά τους.
Κάποια στιγμή μου λένε ότι θα κάνουν και δίσκο με τα τραγούδια τους.

Τα τραγούδια τους μιλούν για μικρές και «ασήμαντες» ιστορίες της γειτονιάς μας .
Το ένα μιλάει για κάποιον πιτσιρικά που διάρρηξε το περίπτερο της γειτονιάς και αντί να πάρει τα λεφτά , έφαγε όλες τις σοκολάτες και τον έπιασαν την άλλη μέρα στο «Νισοκομείο» που πήγε για πλύση στομάχου.

Το άλλο για μια «σκύλα» από το Α3 που έκαιγε καρδιές «έτσι για να γουστάρει» και που «κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να Τήνε «πάρει» .

Το άλλο για κάποιο ντελίβερι «από την κάτω Κουλίνα»…. που «είχε «πειράξει» τα ζιγκλέρ (από το παπί) και (αν κατάλαβα καλά, μάλλον ) σακατεύτηκε ….«ένα βράδυ που έτρεχε στο λόφο Κογιεβίνα»..

Η βραδιά κυλούσε καλά .

Όλοι χόρευαν και τραγουδούσαν εκ περιτροπής.
Η Μάμα έψηνε τυροπιτάκια στην κουζίνα .
Ο Παναγιωτάκης είχε στριμώξει κάποια συμμαθήτρια του στην κρεβατοκάμαρα της Μάμας .
Η Μάμα απέξω χτύπαγε την πόρτα και φώναζε « Έβγα έξω ορέ , που να μπει ο διάολος μέσα σου , θα γκαστρώσεις την ξένη κοπέλα».

Τα γνωστά.

Όσο πλησίαζαν τα μεσάνυχτα η αγωνία της Μάμας κορυφωνόταν.
«Μην φωνάζετε ορέ θα μας φέρει την «Αστενομία» ο Βαγγέλης!».

Ο «Διαχειριστής Βαγγέλης» , εν τω μεταξύ ήταν πάνω από το τηλέφωνο και παρακαλούσε να μην σταματήσουν οι μουσικές στις δώδεκα για να ειδοποιήσει την «Αστενομία».

Πέντε λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα ένας από την συμμορία , που ήταν στο βάθος του σαλονιού της ακολασίας, παίρνει τηλέφωνο από το κινητό του στο σταθερό του σπιτιού που ήταν εγκατεστημένο σε τραπεζάκι στο χολ επάνω σε περίτεχνο σεμεδάκι.

Δίπλα στο τηλέφωνο περιμένει ,αδιάφορα δήθεν, ο έτερος της συμμορίας.

Χτυπάει μια το τηλέφωνο , χτυπάει δύο.
Τρέχει η Μάμα από την κουζίνα να το σηκώσει σκουπίζοντας τα χέρια της από την ποδιά της και με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.
Και μόλις απλώνει το χέρι της να πιάσει το τηλέφωνο, το αρπάζει ο συμμορίτης που περίμενε .

«Εμπρός» - λέει ο συμμορίτης- ενώ η Μάμα τον κοίταγε στα μάτια με αγωνία.

«Τι κάνουμε εδώ?»
«Τι να κάνουμε ρε φίλε? Πάρτυ κάνουμε !»
«Τι Πάρτυ?»
« Πάρτυ ρε φίλε … Παρτούζες…Χασίσια …τα γνωστά!»
«Απαγορεύεται?»
«Και ποιος είσαι εσύ ρε φίλε?»
«Ο Διοικητής της ασφάλειας?»
«Στ’ α……α μας!!»

Και «του» κλείνει το τηλέφωνο!

Η Μάμα μένει για μια στιγμή άφωνη και με γουρλωμένα τα μάτια.
Ετοιμάζεται να καταρρεύσει ψιθυρίζωντας
«θα με κλείσουν στη φυλακή».
Προσπαθώ να την συγκρατήσω.
«Μην κάνεις έτσι σου κάνουνε πλάκα».
«Τι πλάκα?»- μου λέει – «δεν τον άκουσες?».

Ο Παναγιωτάκης ο Μέγας . Να είναι καλά !

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Μιά "τριλογία" για το hip-hop

Μέρος Δεύτερον

Το πόμολο

Τα πόμολα των απλών κλειδαριών ( αλλά και των πρόσθετων κλειδαριών ασφαλείας) χρησιμεύουν για να κλειδώνουν τους φόβους έξω.
Είναι , λένε , το πιο αποτελεσματικό μέσο.
Είμαι επιφυλακτικός προς αυτήν την πεποίθηση, και τούτο διότι (δια μέσω του φωταγωγού της κουζίνας μου) κάθε βράδυ τους ακούω μέσα.

Το δικό μας πόμολο εδώ και καιρό είχε αρχίσει να κουνάει.
Μια αόρατη μικρή βίδα στο κάτω μέρος του είχε αρχίσει να βγαίνει.
Κάποια στιγμή έμεινε σε κάποιου το χέρι και αυτός, μην έχοντας τι άλλο να κάνει, το άφησε κάτω.

Μόλις είδε ο «Διαχειριστής Βαγγέλης» το πόμολο καταγής, έβαλε τις φωνές.
- « Αυτό το κωλόπαιδο μας χάλασε την κλειδαριά . Αυτό είχε σπάσει και το τζάμι!
Ο αλήτης , ο ναρκομανής ! Αλλά δεν φταίει αυτός ! Η μάνα του φταίει !
Τώρα θα του δείξω εγώ! Πάω να τους κατεβάσω όλους κάτω να δούνε τα χάλια μας!»

Είχα τα κέφια μου εκείνη την ώρα και ώσπου να κατεβάσει τους γερόντους του «τετάρτου» πήρα ένα κατσαβίδι και ξαναβίδωσα το πόμολο.
Αυτό ήταν! Με το που βλέπουν το πόμολο στη θέση του τα βάζουν με τον «Διαχειριστή Βαγγέλη» που τους ξεσήκωσε άδικα.

Μόλις αρχίζουν να ανεβαίνουν τα σκαλιά μουρμουρίζοντας, ξαναξεβιδώνω το πόμολο και το αφήνω πάλι κάτω.

Το βλέπει ο «Διαχειριστής Βαγγέλης» και κόντεψε να πάθει έμφραγμα.
-«Ορίστε το κωλόπαιδο! Ο χασικλής ! αλλά δεν φταίει αυτός η μάνα του φταίει!» κλπ κλπ

Και, ω του θαύματος , εκείνη την στιγμή εμφανίζεται η συμμορία του hip-hop της πολυκατοικίας μας με αρχηγό τον δεκατετράχρονο Παναγιωτάκη .
Ακούει ο Παναγιωτάκης τον «Διαχειριστή Βαγγέλη» να λέει για τη μάνα του και του δίνει ένα χαστούκι.
-«Βοήθεια χριστιανοί με σκοτώνουν!» ωρύεται ο Βαγγέλης .
Τηλεφωνούν οι του «τετάρτου», «βοήθεια τον σκοτώνουν» , ακούει και η αστυνομία ότι τον «σκοτώνουν» και έρχονται με αλεξίσφαιρα γιλέκα και πολυβόλα και παρατάσσονται έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας απέναντι από την συμμορία των αδίστακτων κακοποιών της Τρίτης Γυμνασίου.

Εκείνη την «κρίσιμη στιγμή» μπήκα ανάμεσα τους και τους εξήγησα ότι πρόκειται για ένα χαστούκι και αυτό κάτω από «ειδικές περιστάσεις».
Έφυγε η Αστυνομία αφού συμβούλευσε τον «Διαχειριστή Βαγγέλη» να κάνει μήνυση του Παναγιωτάκη, εάν θέλει, και το επεισόδιο θεωρήθηκε λήξαν .

Ο Παναγιωτάκης εντυπωσιάστηκε τόσο με το θάρρος και την αυταπάρνηση που επέδειξα την «κρίσιμη στιγμή» ώστε μετά από μερικές μέρες με πλησίασε σοβαρός
σοβαρός και με προσκάλεσε (άκουσων !! άκουσων!! ) στο πάρτυ των γενεθλίων του.

Ήταν, δε, τόσο φορτισμένος συναισθηματικά την στιγμή της πρόσκλησης που, για μια στιγμή, φοβήθηκα ότι θα μου ζητήσει να χαράξουμε τα χέρια μας και να αδελφοποιηθούμε , όπως κάνουν οι Ινδιάνοι.

Τον ευχαρίστησα . Πήγα σε ένα μαγαζί και του πήρα ένα μπλουζάκι που θα του άρεσε και ήμουν πανέτοιμος και ανυπόμονος για να πάω για πρώτη μου φορά σε πάρτυ hip-hop (έστω της Τρίτης Γυμνασίου).

Για αυτή μου , όμως, την εμπειρία θα σας μιλήσω στο επόμενο και τελευταίο post της «τριλογίας του hip-hop» με τίτλο «το πάρτυ».

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Μια "τριλογία" για το hip hop

Mέρος πρώτον

«Άμοιρε γείτονα»

«..Όταν αγγίζεις τον ουρανό σου
γίνεσαι ένα με το θεό σου
και εξουσιάζεσαι..»


Οι “Active Member” είναι ένα γνωστό συγκρότημα της ελληνικής hip-hop σκηνής . Έχει εγκαινιάσει ένα νέο τρόπο μουσικής έκφρασης , το low bap, που είναι επίσης πολύ γνωστός.
Τους συνάντησα μια φορά στην Σαλλονίκη , στη Τσιμισκή, στη μέση του δρόμου να περπατούν ατάραχοι με τα μαύρα φαρδιά ρούχα τους ενώ γύρω μας έπεφταν βροχή τα δακρυγόνα
Είχα αρχίσει ήδη να έρχομαι σε επαφή με αυτό το είδος μουσικής έκφρασης και μου έκανε εντύπωση . Πιο πολύ μου άρεσε o ποιητικός τους λόγος .
Το βράδυ πήγα και σε μια συναυλία τους στο πανεπιστήμιο. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα !
Οι χεβυμεταλλάδες της γειτονιάς μου ( και ιδιαίτερα ο Αντώνης ο φανατικός), τους περιφρονούν.

« Αυτά δεν είναι μουσική» -μου λένε -«είναι παρλάτες με ηλεκτρονικούς ήχους κονσέρβα»- ότι -« η ψυχή πρέπει να «βγεί» από τις άκρες των δακτύλων» - και άλλα πολλά μου λένε .
Και τους ακούω. Γιατί – ως γνωστό - έχω εμπιστοσύνη στην ευαισθησία της ράτσας του Alternative Heavy Metal.
Κρατάω, όμως, και τις επιφυλάξεις μου.

Άλλοι πάλι μου λένε ότι

«Όταν χορταίνουν οι ποιητάδες,
αλλάζουν ρότα κι όλες οι αράδες
που ξεφουρνίζανε»

Εδώ δεν με αφορά το θέμα διότι δεν έχω παντρευτεί με ποιητή αλλά ούτε και με τον επιπλοποιό που μου έφτιαξε την βιβλιοθήκη.

Ας κάνει ο καθένας τα «κουμάντα» του, η αλλιώς «Καθείς και τα όπλα του» που έλεγαν αυτοί που ήξεραν.

Το θέμα, όμως , είναι άλλο .
Τι σχέση μπορεί να έχει ο «διαχειριστής Βαγγέλης» με όλα αυτά.
Έλα ντε!

Ο Βαγγέλης ,λοιπόν, διαχειρίζεται τις τύχες της πολυκατοικίας μας.

Θα μου πείτε «γιατί ο Βαγγέλης?» και θα σας απαντήσω ευθέως «Γιατί κανείς άλλος δεν ενδιαφερόταν για την θέση.»

Παρά την ηλικία του (πάνω από 80) φροντίζει για όλα.
Και το ευχαριστιέται , αισθάνεται απαραίτητος ,αναντικατάστατος, μέρος της εξουσίας . Στέλνει και γράμματα στους υπουργούς, δέχεται ευχετήριες κάρτες στις γιορτές από πολιτικούς και δημάρχους, καλεί σε γενικές συνελεύσεις (που δεν πάει κανένας) , έτερον εκάτερον .

Είναι ο «άμοιρος γείτονας» μας που βρέθηκε μπροστά σε ένα ανεξήγητο φαινόμενο και σε μια εξαιρετική περίσταση .

Για όλα αυτά ,όμως, θα σας μιλήσω στο επόμενο post με τίτλο «το πόμολο»

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Ross Daly σε κλείσιμο οδηγούν τον "Λαβυρινθο"

Ζεί τριάντα χρόνια στην Κρήτη. Είναι κορυφαίος μουσικός . Είναι Ιρλανδός στην καταγωγή αλλά δηλώνει ότι δεν έχει πατρίδα, δεν τον απασχολεί το θέμα της εθνικότητας και δεν έχει σχέση με την δουλειά του.

Έχει δημιουργήσει σε ένα χωριό της Κρήτης το "Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος" το οποίο παράγει σπουδαίο πολιτιστικό έργο. Δεν αμείβεται και δεν τον χρηματοδοτεί κανείς κρατικός φορέας. Αδυνατεί να συνεχίσει το έργο του και το υπουργείο πολιτισμού δεν τον δέχεται καν.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι υπουργός πολιτισμού και αμείβεται γιαυτό. Τώρα ποιά είναι η σχέση του Α. Σαμαρά με τον Πολιτισμό, μην με ρωτάτε, θα σας γελάσω.



Χουδέτσι 10/3/2009

Αγαπητοί φίλοι

Με μεγάλη λύπη σας πληροφορώ ότι, λόγω έλλειψης του παραμικρού ενδιαφέροντος και συνεπώς της στοιχειώδους στήριξης τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό, αναγκάζεται το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος να κλείσει και να θέσει τέλος σε όλες του τις δραστηριότητες πέρα των 5 ήδη ανακοινωθέντων σεμιναρίων των Ζohar Fresco (Kρουστά,18-23/3), Daud Khan Sadozai (Rabab του Αφγανιστάν( 24 - 29 /3) στη Λευκάδα, και των Pedram Khavar-Zamini (Περσικό Τόμπακ 31/3 - 4/4), Σωκράτη Σινόπουλο (Πολίτικη Λύρα 6 - 11/3), και Ross Daly (Μουσική Ομάδα 28/4 - 3/5) στο Χουδέτσι, Ηρακλείου, Κρήτης.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η κύρια δραστηριότητα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος είναι η διοργάνωση σεμιναρίων και master-classes με κορυφαίους δασκάλους από όλο τον κόσμο και με τη συμμετοχή περίπου 350 με 400 μαθητών κάθε χρόνο από τουλάχιστον 35 διαφορετικές εθνικότητες.

Τα σεμινάρια αυτά δουλεύουν κάτω του κόστος καθώς εμείς που τα διοργανώνουμε δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για οποιοδήποτε οικονομικό κέρδος. Μας ενδιαφέρει μονάχα η υπηρεσία που προσφέρουμε στους μαθητές μας και στην ίδια τη μουσική. Οι μαθητές είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία άνθρωποι περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που ήδη κάνουν μεγάλες θυσίες να ανταποκριθούν στη σχετικά χαμηλή τιμή που είμαστε αναγκασμένοι να ζητήσουμε από αυτούς (250 EURO για 6> μέρες μαθημάτων και διαμονής!). Παρόλες τις προσπάθειες μας να συνάψουμε μια κάποια συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες της πολιτείας (Υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρεια Κρήτης, Νομαρχία Ηρακλείου κλπ), δυστυχώς δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον οι συγκεκριμένοι ούτε καν να συναντηθούν μαζί μας πόσο μάλλον να συνεργαστούν.

Το μόνο που θέλουμε από αυτούς είναι να συμμετέχουν και αυτοί στο κόστος των σεμιναρίων ώστε να μην περνάει όλο αυτό το οικονομικό βάρος στους μαθητές που δεν μπορούν να το αντέξουν. Μέχρι φέτος ο βασικός μας συνεργάτης σε αυτή τη προσπάθεια, ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης (ο διαχειριστής του ΜΕΛ), κάλυπτε μοναχός του το οικονομικό έλλειμμα ( μεταξύ EURO 35,000 και EURO 45,000 ετησίως για τα 25 - 30 καλοκαιρινά σεμινάρια της Κρήτης).

Τα τελευταία δυο χρόνια συνάψαμε μια περιορισμένη αλλά θετική συνεργασία με το Δήμο Λευκάδας ο οποίος μας βοήθησε να πραγματοποιήσουμε 6 σεμινάρια στο χώρο του στη διάρκεια του χειμώνα.

Από φέτος ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης δηλώνει αδυναμία να συνεχίζει να καλύπτει τα όσα μέχρι τώρα κάλυπτε και έτσι μένουμε χωρίς τα απαραίτητα οικονομικά μέσα να πραγματοποιήσουμε το φετινό κύκλο> εργασιών μας.

Ο Δήμαρχος του Δήμου Ν. Καζαντζάκη, ο κ. Ρούσος Κυπριωτάκης μας βεβαιώνει ότι, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου και των συνεργατών του να εξασφαλιστεί το ενδιαφέρον και η στήριξη των τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό προκειμένου να συνεχίζεται η προσπάθεια που γίνεται στο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στα αιτήματα αυτά.

Συνεπώς το Μουσικό Εργαστήρι δεν έχει άλλη επιλογή από το να διακόψει όλες του τις δραστηριότητεςκαι να κλείσει.

Το χωριό Χουδέτσι έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό εξαιτίας των δραστηριοτήτων του Μουσικού Εργαστήριου Λαβύρινθος που έχει αναδειχθεί πλέον σε έναν πολύ σοβαρό μοχλό ανάπτυξης τόσο για το ίδιο το χωριό όσο για όλη την περιοχή.

Οι μαθητές και η δάσκαλοι του ΜΕΛ διδάσκουν σε μουσικές σχολές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, στην Ευρώπη και αλλού ταυτόχρονα συμμετέχοντας δημιουργικά και καθοριστικά σε πολλές από τις κορυφαίες παραγωγές που έχουν να κάνουν με την σοβαρή αξιοποίηση στοιχείων της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη δημιουργία.

Η ίδια η Κρήτη εξελίσσεται σε τόπο συνάντησης, διαλόγου και δημιουργικής επεξεργασίας των μουσικών παραδόσεων της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ασίας . Και όμως, η πολιτεία αδιαφορεί.... Το οικονομικό έλλειμμα είναι για αυτούς ένα ευτελές ποσόν για ένα τέτοιο έργο πολιτιστικής και τοπικής ανάπτυξης και η μέχρι τώρα αδιάφορη έως και αρνητική στάση τους μόνο ως εγκληματική μπορεί να χαρακτηριστεί. Είμαστε διατεθειμένοι να εξετάσουμε και να ακολουθήσουμε ακόμα οποιαδήποτε πρόταση δράσης προκειμένου να συνεχίζει το έργο του ο> Λαβύρινθος εκτός από τις εξής τρεις:

..1)Η αύξηση της τιμής των σεμιναρίων σε βάρος του μαθητή.

..2) .Η συρρίκνωση των δραστηριοτήτων του ΜΕΛ.

..3)..Η οποιαδήποτε έκπτωση στην ποιότητα της διδασκαλίας .



Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους μαθητές και τους δασκάλους που όλα αυτά τα χρόνια μας τίμησαν με την παρουσία και με την εμπιστοσύνη τους καθώς και τους Δήμους Νίκου Καζαντζάκη και Λευκάδας που έκαναν ό,τι μπορούσαν να στηρίξουν το έργο του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος. Εάν οποιοσδήποτε αναγνώστης αυτού του μηνύματος θέλει να εκδηλώσει τη δική του ενόχληση για την εξέλιξη αυτή, προτείνω να στείλει ένα email διαμαρτυρίας σε κάποια από τις ακόλουθες διευθύνσεις, ή και σε όλες .

1) Περιφέρεια Κρήτης: webmaster@crete-region.grwebmaster@crete-region.gr

2) Νομαρχία Ηρακλείου: nairakl1@otenet.gr

3) ΤΕΔΚ Νομου Ηρακλειου tedk@otenet.gr

4) Υπουργείο Πολιτισμού: http://www.yppo.gr/0/gcontact.jsp

5) Δήμος Ν.Καζαντζάκη http://www.dimos-nikoskazantzakis.gr/contact.html

Να είσαστε καλά

Ross Daly

Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος
--------------------------------------
Ο αποχαιρετισμός ενός πρίγκιπα
http://www.youtube.com/watch?v=Sy37Ntdiwe0

Όντως είναι αήττητη

Ζητώ ταπεινά συγνώμη αλλά δεν ημπορώ να αντιμετωπίσω την βλακεία!
Παραδίνομαι!

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

ΓΥΝΑΙΚΕΣ!

Η τελευταία φορά που πήγα σε εκδήλωση για την γιορτή της γυναίκας ήταν για μένα μια τραυματική εμπειρία.
Aποφάσισα να μην ξαναπατήσω το ποδάρι μου σε ανάλογες εκδηλώσεις .
Η αλήθεια είναι ότι ήμουν αρκούντως εριστικός.
Αλλά και εκείνες! Να μην μπορούν να ανεχθούν την διαφορετική άποψη?
Γλύτωσα το λυντσάρισμα παρατρίχα . Ίσα που πρόλαβα να χωθώ στο ασανσέρ και απέξω να με βρίζουν. Αν υπήρχαν πέτρες θα με λιθοβολούσαν οι Μαινάδες!
Κατάφερα όμως να πάρω το ταψί με τα κεφτεδάκια από τον μπουφέ. Κάτι ήταν και αυτό.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν. Ορισμένοι δε από δαύτους έφαγαν και από τα κεφτεδάκια λίγο αργότερα όταν συγκροτηθήκαμε σε σώμα για να κάνουμε την δέουσα αποτίμηση .
Ας είναι.
Θυσιάστηκα για να περιδρομιάζει κεφτεδάκια ο λαός.
Χτες το βράδυ όμως είδα στον ύπνο μου τον Μπουκόφσκι (μεγάλη η χάρη του) και άρχισε να με βρίζει, (η ώρα πέντε το πρωί) .
Ότι ,και καλά, «έχω παραιτηθεί» . Ότι ο αγώνας τώρα βρίσκεται «στην πιο κρίσιμη φάση του». Ότι θα είμαι ένας «ξοφλημένος αν δεν βγω από το αμπρί μου». Και άλλα που δεν μπορώ να πω γιατί μας ακούνε και μικρά παιδιά.

( με συγχωράτε για την διακοπή αλλά πρέπει να πάω να δω μην μου κολλήσει το φαί)

…..Πού είχαμε μείνει? …

….Α! Στα μπινελίκια του Μπουκόφσκι.

Αυτός, βέβαια, είναι στην Κόλαση με κύρωση του ήπατος (τα περί λευχαιμίας να πάνε να τα πούνε αλλού).
Θα μου πείτε, θα ήταν καλύτερα αν ήταν στην κόλαση με καθετήρα από καρκίνο του προστάτη?
Σύμφωνοι. Αλλά αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να μου σπάς τα’αρχίδια τα άγρια χαράματα.
Έχω τις πεποιθήσεις μου κύριε! Αλλά αν δεν τις συμμερίζεται κανείς τι θα πρέπει να κάνω? Να κόψω τις φλέβες μου για να σου κάνω παρέα?
Είμαι περικυκλωμένος από παντού από γυναίκες με δύο ονόματα και με χίλια πρόσωπα.
«Φανέρωσε μας τη μάσκα που κρύβεις , κάτω από τη μάσκα που φοράς» που έλεγε και κείνος ο Θεσσαλονικιός ο ροκάς .
Η μία είναι Βούλα Τουρλουμούση – Κοτοπούλη , η άλλη είναι Άννα Ψαρούδα –Μπενάκη , η άλλη είναι Γιάννα Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη , η άλλη είναι της Αριστεράς- (και της)- προόδου . Δεν βρίσκεις άκρη.
Κρατάνε πισινές , θέλουν συμβόλαια σχέσεων, με το ένα μάτι σε κοιτάνε και με το άλλο κοιτάνε να δουν τι έχουν να λαβαίνουν, πολεμάνε να γίνουν χειρότερες από εμάς πάσει θυσία !
Δεν μπορούμε να το ανεχθούμε αυτό?
Συμφωνώ!
Να αγωνιστούμε?
Συμφωνώ!
Να μην προσπαθώ αλλά να κάνω?
Συμφωνώ!
Να μην ελπίζω αλλά να πράξω (που έλεγε και ό άλλος) ?
Συμφωνώ!
Αλλά άμα δεν τα καταφέρω και τώρα τι θέλεις να γίνει?
Η θα πάω στο άγιο όρος η θα έρθω να σε βρω !
Αλλά εδώ που τα λέμε , καλύτερα σε κελί με καλόγερο παρά να με ψέλνεις εσύ στην κόλαση.
Και για πες μου εσύ ρε «παλικαρά» του κώλου , γιατί την κοπάνησες μια μέρα μετά? Περνιέσαι για έξυπνος?

Συγχύστηκα πάλι!

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Λίγα λόγια για τις μπάντες

Η μπάντες σε όλες τις χώρες της Ευρώπης διαμορφώθηκαν ως συνοδοί στρατιωτικών αγημάτων.

Η παρουσία τους στην Κέρκυρα αρχίζει απο την ίδρυση της "φιλαρμονικής εταιρείας Κέρκυρας" το 1840 .

Ειχε προηγηθεί ένας ανόητος καυγάς ανάμεσα στον άγγλο αρμοστή και στους κερκυραίους προύχοντες επειδή η Αγγλική Αρμοστεία το 1837 όταν με αφορμή το θάνατο του βασιλιά της Αγγλίας Γουλιέλμου του Δ’, η ανεψιά του Βικτορία απαγόρευσε τη συμμετοχή Αγγλικού στρατού μετά μουσικής σε Ορθόδοξες εκδηλώσεις.


Αργότερα (1888) δημιουργήθηκε ο "Ψυχαγωγικός Συνεταιρισμός Κέρκυρας" απο μιά σοσιαλιστική ομάδα - παρακλάδι του Σοσιαλιστικού Ομίλου. Διατηρούσε "θίασον προς ψυχαγωγίαν της εργατικής τάξεως" και "ευνοεί την εισαγωγήν εις τας τάξεις της ατόμων απο τα εργατικά στρώματα". Προσφέρει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όργανα στα μέλη της. Ενώ απο το 1954 δέχεται και κορίτσια για πρώτη φορά.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι σε αυτήν την περίοδο η Κέρκυρα είναι πλέον Βιομηχανική πόλη και εργάζονται στα εργοστάσια χιλιάδες εργάτες.

Οι μπάντες σήμερα είναι χώροι που μαθαίνουν μουσική εκατοντάδες νέοι .

Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει αυτό το ταρατατζούμ και οι καραμούζες στη μέση του δρόμου , παρόλο που παρακολουθώ, ενίοτε, της συναυλίες με έργα κλασικής μουσικής.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Η χωριάτικη μουσική στα Επτάνησα

Η αγροτική μουσική είναι χωρισμένη στα εξής
1. Την χορευτική που έχει διάφορες εκδοχές σε κάθε περιοχή και ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια «στρουμεντάλε», δηλαδή ήταν μόνο μουσική χωρίς τραγούδι.
2. Το τραγούδι «Αρέκια»- orecchio –αυτί . Είναι αυτοσχέδιο τραγούδι με στίχους κοινωνικούς , περιπαιχτικούς η ερωτικούς .
Ονομάζεται έτσι γιατί δεν προϋποθέτει μουσικές γνώσεις (με το αυτί).
Είναι κάτι ανάλογο με τις Κρητικές Μαντινάδες.
3.Το τετραφωνικό χορωδιακό τραγούδι χρειάζεται μουσικές γνώσεις και παρά πολύ καλό συντονισμό των φωνών. Είναι τραγούδι κατά βάση χωρίς συνοδεία οργάνων (δηλαδή ακαπέλα) και λέγεται ότι η συνοδεία οργάνων , όπου και όπως έγινε ,είναι σχετικά πρόσφατη.
Το συναντάμε σε αυτήν την μορφή σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου. Έχει την προέλευση του μετά την Αναγέννηση .
Φαίνεται ότι διαδόθηκε από την Βόρεια Ιταλία κατά την εποχή (μετά το 1400μ.χ.) που η Βενετία ήταν μεγάλη εμπορική δύναμη και κυριαρχούσε σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου.
Ήταν ακαπέλα γιατί ήταν αγροτικό τραγούδι που μέχρι πρόσφατα το τραγουδούσαν κατά την διάρκεια των αγροτικών εργασιών.
Οι φωνές είναι το Πρίμο (Άλτο) , Σεκόντο (κάτι περίπου σαν σοπράνο), Βαρύτονο και Μπάσσο.
Είναι η μουσική της αγροτικής τάξης παρόλο που υπάρχουν και ορισμένα κομμάτια της αστικής μουσικής όπως για παράδειγμα το βασικό τραγούδι από την όπερα Nabbuco του Verdi "Va Pensiero" που στην Βόρεια Κέρκυρα το τραγουδούν σε Ελληνική μετάφραση «Πέτα σκέψη».
Αναφέρεται σε επαναστατικά γεγονότα και αγροτικές εξεγέρσεις του παρελθόντος.
Σε κοινωνικά θέματα , στον έρωτα και στον θάνατο .Έχει σε όλες τις εκδοχές του «ανάλαφρο χαρακτήρα» , περιπαιχτική διάθεση και αυτοσαρκασμό. Ακόμα και όταν αφορά σε ζητήματα που απαιτούν «σοβαρότητα».

Το στερεότυπο του επτανησιακού αγροτικού τραγουδιού που γνωρίζουν πολλοί από την τηλεόραση η από τουριστικές ατραξιόν απέχει πολύ από την πραγματικότητα και αντί να προβάλλει , προσβάλλει την επτανησιακή μουσική παράδοση.

Το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είχε απαγορεύσει πολλές φορές το τετραφωνικό τραγούδι επειδή όπως έλεγε είναι μουσική "προς τέρψιν".


Η τελευταία απαγόρευση αφορούσε μόνο στους χώρους των Εκκλησιών και αυτό διότι στα Επτάνησα κυρίως τραγουδούσαν οι χορωδίες κατα την διάρκεια της λειτουργίας.



Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Η όπερα στα Επτάνησα

Το μουσικό τοπίο στα Επτάνησα διαμορφώνεται αλλιώς .
Η επίδραση της αναγεννησιακής μουσικής εδώ είναι καταλυτική.
Η αναγεννησιακή μουσική στην εξέλιξή της εγκαταλείπει την θρησκευτική μουσική φόρμα του μεσαίωνα και επιχειρεί την επιστροφή στον πλουραλισμό της αρχαιότητας .
Η μουσική που διαμορφώνεται είναι περισσότερο πολύπλευρη. Στο μουσικό έργο ενυπάρχουν , συντίθενται, η συγκρούονται (cοntrapunto η αντίστιξη) περισσότερες της μιας μελωδίες .
Η όπερα υπήρξε για την περιοχή των νησιών του Ιονίου και κυρίως για την Κέρκυρα και την Ζάκυνθο το κατεξοχήν είδος του παραδοσιακού αστικού μουσικού θεάτρου.
Το στερεότυπο της όπερας που γνωρίζουμε συνδέεται με το μέγαρο, με γούνινα παλτά και με ακατανόητα τσιριχτά.
Ασφαλώς και είναι κρίμα ένας τέτοιος εκφυλισμός μιας μορφής επαναστατικής τέχνης που καθόρισε το πολιτιστικό γίγνεσθαι.
Η όπερα για να γίνει κατανοητή ως προς το περιεχόμενο πρέπει καταρχήν να ιδωθεί με τα μάτια του ιστορικού παρελθόντος.
Σε μια εποχή καταθλιπτικής κυριαρχίας της αριστοκρατίας βγαίνει στο προσκήνιο κατά τρόπο αδιανόητο η Τraviata η πόρνη με τα μεγάλα αισθήματα , o πολυμήχανος κουρέας της Σεβίλλης, οι αισιόδοξοι χειρώνακτες του Τrovatore, η νέα ηθική του Don Giovanni, ο πατριωτισμός του Nabucco .
Όταν (με την κάλυψη και ενεργό συμμετοχή των Γάλλων Δημοκρατικών) εξεγέρθηκαν οι Κερκυραίοι ενάντια στην τάξη των αριστοκρατών , μέσα σε μερικές μέρες κατάστρεψαν τα χρεόγραφα και τα έγγραφα των υποθηκών και κρέμασαν κάτω από τα βόλτα πολλούς αριστοκράτες .
Τις ίδιες μέρες στο San Giaccomo (την παλιά λυρική σκηνή) ανέβαινε ο Κουρέας της Σεββίλης, ο ταπεινός κουρέας, αγέρωχος, δαιμόνιος, αισιόδοξος ενάντια στο παρακμασμένο και μισητό αριστοκράτη .
“Largo al factotum della citta”- τόπο στον πολυμήχανο της πόλης - στον μέχρι πρότινος περιφρονημένο αστό που τραγουδάει επί σκηνής “ah che bel vivere che bel piaccere per un barbierre di qualitta”.


Θυμάμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα που καθόταν στο διπλανό κάθισμα του θεάτρου και σιγοτραγουδούσε την Norma του Bellini . Η γυναίκα αυτή μετά θα πήγαινε με τις φίλες της σε ένα κεντρικό καφέ και θα σχολίαζαν . Είναι μια «Αστή» με παράδοση . Έτσι την βλέπουν και οι γυναίκες του χωριού . Δεν είναι όμως η νεόπλουτη κυρία με το γουναρικό στο μέγαρο. Δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Ακριβώς για αυτό είναι γοητευτική.

IL TROVATORE ( Ένα απόσπασμα)

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Γιά την σχέση του πολυφωνικού με το τραγούδι της Κάτω Ιταλίας

Κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται μια σπουδαία συναυλία στην οποία συμμετέχουν συγκροτήματα από την Ήπειρο την Νότια Αλβανία την Κάτω Ιταλία από ένα χωριό της Κέρκυρας και από διάφορες χώρες των Βαλκανίων.

Το τραγούδι της Κάτω Ιταλίας και κυρίως των Γραικάνων φαίνεται σε έναν ανυποψίαστο ακροατή σαν να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι συναντιούνται και τραγουδούν μαζί σαν να τους συνδέει κάποιο αόρατο νήμα.



Στο Πανεπιστήμιο του Lecce (πρωτεύουσα του Salento) έχει γίνει σοβαρή και πολύχρονη εργασία σε σχέση με τον πολιτισμό των Γραικάνων (Καλαβρία,Απούλια).
Ο πόλεμος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με τους Οστρογότθους τον 6ο μ.Χ αιώνα και η κήρυξη της Εικονομαχίας από τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ' τον Ίσαυρο συμπίπτει χρονικά με την παρουσία των πρώτων μοναχών μεταναστών στην περιοχή του Σαλέντο, στο νοτιοανατολικό άκρο της επαρχίας του Λέτσε. Η Κάτω Ιταλία μετατρέπεται σε επαρχία της αυτοκρατορίας και φέρει την ονομασία «Θέμα της Λογγοβαρδίας».

Ο μονοφυσιτισμός, το Ισλάμ και αργότερα η Εικονομαχία (717-843 μ.Χ.) θα δημιουργήσουν ένα ρεύμα εισόδου μοναχών του Βυζαντίου στην Κ. Ιταλία. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, μόνο κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, δηλ. σε διάστημα 120 ετών, 50.000 μοναχοί κατέφυγαν στη Δύση και ιδιαίτερα στην Κάτω Ιταλία.
Η σχέση του πολιτισμού που αναπτύχθηκε με τον αντίστοιχο στις υπόλοιπες περιοχές του Βυζαντίου ήταν παράλληλοι με διαφορετικές όμως επιρροές και περιβάλλον διαμόρφωσης.
Οι παγανιστικής προέλευσης Ταραντέλες συναντήθηκαν με την βυζαντινή μουσική και δημιούργησαν ένα μουσικό περιβάλλον εξαιρετικά ενδιαφέρον. Εδώ χρειάζεται να προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι Γραικάνοι και γενικά ο πολιτισμός της περιοχής του παλαιού "Βασιλείου της Νάπολης" αντιμετωπίστηκε πολλές φορές εχθρικά και διαμόρφωσε ένα κοινωνικό περιβάλλον "άκρης" στον νότο της Ιταλίας.